In memoriam Margot Maessen-van Mierlo

Opnieuw worden we overvallen door het bericht dat een zeer gewaardeerde oud-collega is overleden. Margot Maessen–van Mierlo overleed in de nacht van donderdag 20 op vrijdag 21 februari op 76 jarige leeftijd vredig in haar slaap.

Met haar is opnieuw een markante “Rijnlander” heengegaan. Van 1974 tot 1998 gaf Margot kleur aan onze school, als docente Engels, en later als conrector onderbouw. De docentenkamer van nu lijkt in geen velden of wegen meer op de docentenkamer die zij in 1998 verliet,  dus wordt mijn aankondiging van haar plotselinge overlijden respectvol voor kennis aangenomen. Maar op de gezichten van die paar collega’s die zich Margot nog levendig als collega herinneren is direct af te lezen hoe warm onze herinneringen aan haar zijn. Velen van ons is haar inspirerende positivisme bijgebleven.

Hoewel het leven haar meer dan eens onvriendelijk gezind was, bleef haar blik altijd optimistisch gericht op de toekomst en op de kansen en mogelijkheden die er wél waren.  Het behalen van haar eerste graads bevoegdheid was uiteraard aanleiding voor een uitbundig feest in Uithoorn, en uit volle borst zongen we de tekst van Kwis: “Monday morning lesson time/ wasted Mrs. Maessen’s prime/ Friends and relations/ You turned down her invitations……, en Margot gierde het uit van het lachen. Die gulle lach is nu verstomd, op 76-jarige leeftijd.

Bij haar afscheid citeerde Margot Hans Dorrestijn; te mooi om hier niet te herhalen:

“… Een mens woont in zijn lichaam,

Maar hij heeft het maar te huur.

En de Grote Stille Huisbaas

Blijkt hardvochtig op den duur.”

 

John Swieringa