In memoriam Jan Simmelink

Als ik een weerkaartje zie, moet ik vaak aan Jan Simmelink denken. Jan was een echte aardrijkskundeman, met als grootste hobby het klimaat. Wie verzekerd wilde zijn van een zonnige zomervakantie in Frankrijk, moest bij hem te rade gaan, want hij wist met grote precisie uit te rekenen waar het mooi weer zou zijn. Er waren zelfs collega's die bij de aankoop van een tweede huis in het buitenland de juiste locatie door hem lieten bepalen.

Maar meer nog dan geograaf was hij onderwijsman, met grote liefde en aandacht voor de leerling en dan vooral voor de minder briljante leerling.
Begonnen als onderwijzer, werkte hij onder andere enige tijd met zijn vrouw op een school op Nieuw Guinea en na het behalen van de MO-akte aardrijkskunde kwam hij in 1963 op het Rijnlands.
In 1970 vroeg rector Harry van Mierlo hem toe te treden tot de nieuw te vormen schoolleiding als conrector brugklas. Met veel enthousiasme initieerde hij met het brugklasteam de Vuykmethode, die de leerlingen stapsgewijze invoerde in het onderwijsleerproces van de middelbare school. Maar zijn grootste verdienste in de jaren daarna was het conrectoraat van de havo-bovenbouw. Als iemand heeft bijgedragen aan de emancipatie van de havo en de havist op het Rijnlands (en dat was in de beginjaren van de mammoet in Oegstgeest hàrd nodig) was het Jan, daarin bijgestaan door zijn trouwe decaan Jeanne Gerbranda.

De jaren zeventig waren roerige tijden op een school met een jonge schoolleiding van dertigers die voorop wilden lopen, met oudere docenten die al die vernieuwingen maar niets vonden en met een groep jonge docenten voor wie het allemaal niet snel genoeg ging.
Jan was binnen de beraadslagingen in de commissie schoolleiding over de te volgen koers een baken in zee, een moreel kompas waarop het goed varen was. Hij was wars van nieuwlichterij en vooral van windowdressing. Vaak heb ik hem bij nieuwe plannen horen waarschuwen tegen al te wilde ideeën die hij steevast aanduidde als 'Potemkindorpen'. Schoolmeester die hij bleef, legde hij daarbij iedere keer weer uit dat die mobiele schijndorpen met hun schijnfaçades, die de Russische maarschalk Potemkin in de 18e eeuw liet bouwen om anderen te imponeren, ons tot voorbeeld moesten zijn.
Toch trapte hij niet nodeloos op de rem, want hij stond oprecht achter onze gezamenlijke missie en geloofde in de noodzaak tot verandering. Maar het moest wel haalbaar zijn en vooral inhoud hebben. Je zou hem een pragmatisch idealist kunnen noemen.
Jan was niet ambitieus als het om carrière ging. Hij zou nooit op het conrectoraat gesolliciteerd hebben, maar vond dat hij een taak die op zijn pad kwam, niet mocht weigeren.
Opmerkelijk was zijn geheimzinnige connectie met vliegveld Valkenburg. Als de militaire oefenvluchten de lessen te zeer stoorden, was een telefoontje van Jan voldoende om de vliegroutes te verleggen.

In de 8 jaar dat ik met hem in de schoolleiding zat en in de jaren daarna als parttime collega, heb ik hem leren kennen als een standvastige, bescheiden en behulpzame vriend. Zijn vrouw Riekje en zijn kinderen en kleinkinderen zullen hem verschrikkelijk missen.
En voor velen van ons is hij een dierbare herinnering.

Cor Geljon